ماه مبارک رمضان بود،نیمه های شب برای سحری از خواب بیدار شدم،بعد از سحری و نماز به رختخواب رفتم که بخوابم و صبح بیدار شوم و به اداره بروم ولی خواب به چشمم نمی آمد، کسی در درونم مرتب و پشت سرهم میگفت: نخواب،بلند شو و شعر بگو ،باز هم سعی کردم که بخوابم ولی باز ندائی میگفت نخواب و شعر بگو ،خیلی سعی کردم که بخوابم ولی بیفایده بود،به خودم گفتم: حتما سحری زیاد خورده ام و هذیان میگویم ولی همان صدا در گوشم برای چندمین بار طنین انداز میشد که بلند شو و شعر بگو، باز با خودم گفتم ،شاید این نعمت شاعری،از الطاف خداوندگارم باشد و پاداشی برای عبادت،ولی کدام عبادت، چه عبادتی،نمازی میخواندم ولی گاهی نمیخواندم،روزه میگرفتم ولی بعضی روزها نمیگرفتم ،قرآن میخواندم ولی حافظ قرآن که نبودم فقط چند سوره را حفظ کرده بودم،نه حافظ قرآن بودم و نه عابد بودم و نه بیگناه،این عبادات من،مورد قبول خودم هم نبود و میدانم و طمئن بودم که که مقبول درگاه ایزد معبودم نیز نمیتوانست باشد،در ثانی،اگر قرار باشد که هرکس طبق وظیفه،اندکی نماز بخواند و چند روزی را روزه بگیرد و شاعر شود،پس بسیاری از مردم باید شاعر باشند، خلاصه با این جدل ها و بحث ها، خواب از سرم پرید ،بلند شدم و چراغ را روشن کردم و قلم و کاغذی آوردم و نشستم و کمی فکر کردم که چکار کنم و از کجا شروع کنم، من که نه شاعرم و نه میدانم که شعر چیست و قافیه کدام است و وزن را هم به درستی نمی شناختم و از فنون و هنر شاعری چیزی نمیدانستم باز با خودم میگفتم که مرا چه به شاعری و شعرسرودن، ولی خوابم که پریده بود،بهرحال قلم را با شک و تردید برداشتم و روی کاغذ گذاشتم شروع به نوشتن کردم، بی هیچ تلاش و بی هیچ مقدمه ای ، نوشتم، نوشتن،همان و شعر سرودن همان،حدود سی بیت شعر روی کاغذ ریختم و الحق که خیلی لذت بردم و کیف کردم که الکی،الکی شاعر شده ام ،نام و عنوان اولین شعرم را “ذکر معبود گذاشتم ،کلمات این سروده غالبا اسماءالحسنی و نام ها و صفات خداوندگارم بود :
” ذكر معبود “
خداى من،رحيم و رحمانِ من * تو ناصر و نصير و يزدانِ من
ايزدِ لاشَريك و منَّانِ من * خدائىات باور و ايمانِ من
نورِ سَماوات و زمينى خدا * برگ به فرمانِ تو گردد جدا
مُقلِّبِ قُلوب و ابصارِ ما * خالق دريا و زمين و سَما
مُدبِّرِ لَيل و نَهارى صمَد * تو حاكمِ روزِ جزايى احَد
تو فردِ فريادرَسِ حالِ ما * حاضر و ناظرى،بر احوالِ ما
بصير و بيناى شب و روزِ ما * خَبيرِ آينده و امروزِ ما
غفور و غفّارِ گناهانِ ما * مُنَزِّلِ رحمت و بارانِ ما
واسِع و بَرحقّ و عَليم و عظيم * قَوى و ستّار و غَنى و حكيم
تو حامى و ياور و معبود ما * طواف تو،لحظهى مسعود ما
تو قاضىَ القُضّاتِ مَحشرِ ما * غفورِ ما،خداى اكبرِ ما
تو وَاحِدَالقَهّارِ يَومُ الحِساب * عادل و توّاب و سريعُ الحِساب
قاضى و قاهِر و شَديدُالعَذاب * جابِر و جبّار و شَديدُالعِقاب
باقى و صاحب كَرَمى،لايَمُوت * غَوث و مُجيبِ ما،تويى در قُنوت
ربِّ مَشارِق و مَغارِبى تو * با مُنكِران،اهلِ تكبُّرى تو
قابِض و رزّاقى و وهّاب ما * شهيد و شاهدى و توّاب ما
تو ظاهر و باطن و اوّلينى * تو غافِرَالذُّنوب و آخرينى
فاتح و فتّاحى و حقُّ المُبين * تو كافى و هادىِ عَينُ اليَقين
سَميعِ اَوراد و مُناجاتِ ما * ذكرِ تو سبحان،عباداتِ ما
قاسم و متَّعالى،اى كردگار * متين و قدُّوسى تو،پروردگار
رئوف و سُبحان تويى،اى عزيز * تو فاطِرِ اَرض و سَمايى،حَفيظ
تو هادى و باقى و لامكانى * تو خالقِ بالِ فرشتگانى
اى عالِمُ الغَيبِ زمان و مكان * مالِكِ هر مُلك،تويى در جهان
اى ناجى و شافى و اسمَت دَوا * تو واحدى،شرك بوَد ناروا
اى صاحبِ جلال و صبرِ جميل * اى عادل و دادگرم،اى وكيل
قادر و مقتدر تويى،ربِّ من * قدير و قَيُّوم تويى،خوبِ من
ترا سِزَد شُكر و ثَنا و سپاس * تو دادهاى،طعام و رَخت و لباس
عزّت و اِكرام،سزاوارِ توست * شفيعِ ما(ص)،مُحبِّ دربار توست
مُحقِّ هر حَمد و ثنايى،عليم * تو عادلى و مهربان و حليم
زبانِ لال و قاصِرَم،اى جليل * وصفِ تو كى توان كند،اى خليل؟!
«نادرم» و به درگهت گنهكار * ز شرّ ابليس مرا نگهدار
************